You are on page 1of 6

Kortverhaal

105

VRIj NEDERIAND

nO£CtMBK200S

Een verhaal, gegrepe n ui t een van die dage n naVooraltijd ' DimitriVerhulst

44

M

LSJEWILMAGJEVOLGEND

^ n m

weekend d e klein e hebben, '

M

«f t

zei /c . 'Kunnen ¡ullie same n

m

«f t

Kerstmis vieren.'

Jftvisfl k

Zczeihetopdetoondiez e

  • M " A zieh in de loop de r jare n he-

M

aJft *

yJft

lemaal

eigen had gemaak l

aJ^Li.'i i di e

er med e

to e gelei d

heeft da t ik haa r be n gaa n hate n to t in he t donkers t

derdiepten . DeioomO-Stroni-wie-heeft-er-u-ciestijds-gescheten?

eBoy

Detoonook:vVees-nu-maar-dankbaar-dat-je-het-kind-

van-mij-mág-zien. Had ¡kdievrouwdestijd s vermoord.hetspeeldez o

dikwijls doo r mijn hoold , da n zou ik omstreek s dez e

tijdmij n straf

alhelemanluitgezete n hebben . Mijnge-

vangenlsplunj e ha d reed s in d e verkleedkoffer gemo - gen , zij zou doo d blijven, en e r zou geen kind geweest zijn om he t over t e hebben . Want zo vakkundi g steckt denatuurwelineemelkaarhartgrondighatenisgee n belemmeringo m een kind te maken.deoverbevolking moe t ergen s haa r hard e garantie s vandaa n hebben .

f^^iV^^i y

#^sV ^

«

*

106

KERS12006

EEN VERKAM, GEGREPEN Ul i EEN VAN DIE DAGEN NA 'V00R Alll|D '

Uiteraard was ik nie t dankbaa r dat ik d e kleine mocht zien. Wat dach t de bitch wel? Je hoeft toch nie t dank-

baa r t e zijn omda t je je eigen kind ma g zien, begi n daar'n s mee ? Bovendien ston d er in het vonnis da t ik twe e weekend s pe r maan d he t lioederech l bad . Dus? Zij zou he m 's zaterdagochtend s brengen , ikzo u hem 's zondagavond s terugbrengen . Zo had de rechte r het beslist. Maar zo'n vonnis kon de teef nietsschelen , zij was verheven boven alles, ook boven d e wet. Ze wist

goed genoc g da t ik he t geld niet had o m

aan advoca-

te n t e hangen . Om aa n de advocaren te willen hangen , zohadikhetookkunnenformuleren .

Telkens wannee r ik mij had neergeleg d bij d e situ-

ati e en ik klaar was om dat kind zowel als mijn vader- schapgemakshalv e mijngeheuge n uit te irappen.di e

twee metvervetevcrgeienalsofgee n van

beide erooi t

was geweest, wurmd e Hare Pestilenti e zieh weer mijn

leven in.Alsofze mijn gedachten , rook.

gedachten , of mijn gebre k aa n

I KKÉNDIEVROUW.EK.ZATGEENFLU1MSNOTIN

haa r ko p me t mijn

di e mij ook maa r één schame l uurtj e zoon zou gunnen . 'Ik ga je o p een da g

die p in de dre k

trekken, ' zei ze toe n ik haa r ver-

liet. leman d die niet tege n haa r verlies kon. leman d

di e vond da t ik moest boete n omda t ik gelukki g wou zijn, hetgee n niet Ulkte met haa r erbij.Ze liet mij da n maa r peniteml e belijden doo r me het contac t me t mijn kind te ontzeggen . Goedkoop, maa r ja. Vier jaar had ikdatjongetj e niet meergezie n toen de sletmeop - held e en zci da t ik hem mocht , mócht , kome n halen . Zomaaropeens.VoorKerstmis.ammehoela . Fucking ontroerend , zeg. Om d e dr.iad met he t verleden weer o p te pikken.t e redde n wat er no g te redde n was. Hallo. Kon ik misschie n d e filmrechte n van dezedagverko - penaaneenAmerikaanscineast ?

Er zat geen fluim snot in haar kop die mij ook maar één schamel uurtje met mijn zoon zou gunne n

lkwas niet vangisteren , toe n niet en nu niet. Natuurlijk ko n zij ergen s metKers t haarbene n onderee n feeste- lijk gedekt e tafel steken . Steken ol'spreiden . Was e r somewhere van over d e rainbo w een kerel opgedo - ken die haa r na he t alkluiven van een kalkoenenpoo t wou volpompen ? Had ze vriende n die wenste n ui t te

pakken me t een voorgerechtj e van gefrituurd e kana- rievogel? Of was e r ergen s no g een pannetj e aa n een fonduestel vrij? Wist ik veel en kon he t mij ten langen

leste ee n rott e fluitschelen . Teit was da t ze

ergen s ver- wacht werd waar he t aangename r vertoeven was zún- derkind .

Je hoor t da t vaker van gescheiden anne x gestoord e vrouwen; dat ze him kind beschuuwen als een overwin- ningsbeker.behalv e wannee r ze geen babysit vinden.

Ik

he b geen karakter . Niet een s een siecht. Anders had

ik wel gezeg d da t ze he t kin d in he t ga t ko n steke n

waa r he t ooi t uitgepers t was. Ze kon in excelsis Deo

mijn klote n küssen . Dát had ikmoete n zeggen . lkwa s

  • d e vade r godverdomme , nie t d e kindercreche . Maar ik zel: 'Hoe laat kom ik he m halen? ' Met manne n kan je dweilen , daaro m hebbe n vrou- wen al hu n talente n in he t kuisen gestopt . Zei onz e

buurvrou w vroeger. Je kon e r van de vloer eten .

  • M IJN MOEDER WAS GELUKKIG TOEN IK haa r ove r he t telefoontj e me t he t ver- rassend e nieuw s vertelde . Nie t zo - zee r omda t ik mijn

kind no g een s

t e

zien kreeg . Zij was gelukki g omda t zij eindelij k haa r kleinkindnogeenstezie n kreeg . Werden mij n rech - te n als oudervoo r gee n sikkepitgerespecteerd , da n

von d zij da t haa r rechte n als grootoude r no g vee l er- ge r werdengeschonden . Een kameraa d van mi j ko n erva n meespreken . Net al s ik bij zijn pietj e gepak t en daa r ee n kin d aa n overgehouden . Maar in zijn ge-

val werde n d e afsprake n tenminst e kon du s twcewekelijk s iets uitvrete n

nageleefd ; hij me t zijn nage -

slacht . Een plonsj e doe n in he t stedelijk teenschim -

melbad , gevogelt e

bedorve n broo d voedere n in he t

park , luvekkwckkwek naa r d e eend t tes doen , lied je s

van K3 of Herma n va n Veen mcekwijlen, ah ik kon vogelen, kon vogelen, kon vágelen, kon vo-ge-len,

naa r d e binnenspceltui n als het buile n regend e e n naa r d e buitenspeeltui n als d e binnenspceltui n ge -

slote n was. Wat zijn d e dinge n di e mense n hu n gru zoalaandoen ? Want ee n belemiddagdvd'skijke n is

t

natuurlij k pedagogisc h

onverantwoord , dur f ik t e

wedden , daa r heeft vas t ee n professo r opvoedkun -

  • d e een s zijn grou t licht di e kameraa d van mij

opgericht . Het problee m me t wa s da t zijn moedc r no g

on-

de r d e levende n was en bijlang e nie t dement . En

da t

hei mensvoortdurendaandetelefoonhing:']egaa t toc h kome n ete n zonda g me t Brammetje , ik he b ' m al twe e weke n nietgezien. '

Kreeg mijn kameraa d zijn Brammetj e ook een s on- de r d e vleugels, da n moch t hij Brammetj e metee n wee r afstaa n aa n oma . Nou ja,al s jegraa g je moederaa n de teleloo n heb t

da n moe t je

cei \ beet -

je gelu k ka n

maa r kindere n maken . Met je 't haa r no g ne t afprate n

o m zonde

r

jouwgoedkeuringjou w vaatva n deafgelope n week t e doen , je bed o p te maken , me t de schrobbe r doo r je liuis t e gaan , gezon d e n lekkere n ouderwet s flatu-

logee n voo r je t e gaa n koken . Dit alles o m je t e ont - lasten , zogenaamd . Maa r je krijg t he t grootmoe - der s nooit , nooit , afgeleer d om je kin d o p t e eisen .

En

waaro m eigenlijk ? Zo'n kin d zal zieh late r va n

z'n om a nie t veel mee r herinnere n da n haa r muffe

mummiegeure n d e bruinevlekkeno p haa r hui d van zemenlap . Hettuiltjehaarsprietenuitdesteenpuis t ofdevetknobbel.Deuitdijendegebnurtespatten.d e dikk e long,d e uitzakkend e oorlellen.d e okselkwab -

ben . Maar da t ku n je haa r nie t zeggen . Je Het iserdecultuurnietnaar .

houd t je in .

Meine Mutter:

'Wei, je gaa t da n toc h met di e jonge n hie r kerst- avond doorbrengen , neem ik aan ? Of had je gedach t me t da t kerellj e in da t somber e ko t van jo u t e krui-

pen?

Je hebt nie t een s een kersiboo m in huis . Nog

geen kaarsje. En tenzij je 't In je hoofd had om hoofd- zakelijk een blikopene r t e gebruike n zie ik nie t goe d in wat je gaa t klaarmaken. '

Ze had gelijk, Ik

moes t toekomstgerich t denken .

'Ja, moe , die Rudy is het . Maar maa k je gee n zorgen , hij is in orde . Moest ¡ezij n vrouwgeken d hebben , je

zou e r ook o p geklop t hebben . Misschie n zells der. '

har-

R UDY WAS EEN VAN DIE MENSEN

DIE

Kerstmis schijterij vonden . Een da g als al-

le andere , maa r me t meergelu l eromheen .

Hem kon he t niks bomme n o m die avond

107

VRIJ NEOERIAND 2) DECEMBER 2006

Verteldedie jonge n bij zijn thuiskoms t da t hij bij papa

moederzie l alleen in huis te zijn, hij maakt e zijn zelf-

te n o p de schouw. Precies omda t hij di t zo luid en bla-

na een bord oplossoe p cassoulet uit met aardappelpure e ui t knijptubes,

blik ha d gegete n en ee n pak chip s

respec t niet alliankelij k van ee n quotu m wenskaar-

als dessert , da n ko n ik wel vergete n da t ik he m bin-

kend van

vertrouwe n ston d t e roepen , vertrouwd e ik

nenkor t no g een s tezie n zou krijgen. Dan zat

erwee r

het niet helemaal . Hij was ne t ontslage n ui t een psy-

vierjaartussen .

chiatrisch e kliniek, zo ieman d liel je nie t vrijuit

zeg-

 

ge n da t Kerstmis schijterij is. Gezelscha p moes t di e

('Wat den k je knul , zal d e national e ploe g zieh ge- plaatst hebbe n voo r d e wereldbeke r als we elkaa r d e '

volgende keerzien

?

ma n hebben . Er kan niet

gezegd worde n da t hij laaien d enthousi -

Het moest de kerstavond worden die hij zieh over zeventig jaar no g zouherinnere n

'Het Is goed,'ze i ¡ktegenmij n moeder.'lkko m kerst- avond met de kleine bij jou doorbrengen . Op één voor- waarde. Dat de Kerstman ook ma g blijven eten. ' 'DeKerstman? ' 'Niet de paashaas , nee.'

'En wie,

ma g ik vragen, is die Kerstman precies? '

'Rudy. Hij zit ander s toch ook maa r allee n thuis . Aan he t verleden t e denken , zieh l e vervelen, zieh ee n sukkelaa r te voelen, een glas te veel te drinke n en wie weet zichzelf l e vergiftigen of een bal doo r d e ko p t e knallen, wan t da t is waar kerstavonde n voor dienen . Vraag maa r aa n d e vrijwilligers in he t callcente r van de Dienst Zelfmoordpreventie.'

'Is da t di e Rudy die ...'

astreageerdeopmij n uitnodiging .

'Je bedoel t dat ik gan s d e avon d me t ee n walte n baar d en ee n prikkend e wollen mut s o p mijn ketel

bijjullieaa n rai d magzitte n van je.'

me e smikkelen?Hoelíé f

'Niet gin s d e avond, Rudy. Die jonge n is daa r och ar- me zes jaar. Dat beteken t da t we om ach t mir alteilen van tien naa r mil, elkaa r een zalig kerstfeest wensen ,

en hij daarn a staut e 'Stanteped e linea

ped e linea recta naa r bed vliegt.' recta? '

'Je heb t hoo p en al twee uu r da t pak aan, Rudy, en je maakt cree n kind heel erggelukki g mee.' 'Ik had eigenlijk in gedachte n om ee n hoe r aa n huis te laten komen . Dat is n u toch wel helemaa l iets ander s

108

KERSI20Q&

EEN VERHAAl, GEGREPEN Ul i EEN VAN DIE DAGEN NA 'VOOR AITIJD'

dan ergens een hele avond in kerstpakaan tafel te zit- ten. Is eigenli jk alles in orde me t jou?' 'Doehetvoormij,Rudy.Toe.Ziejemijalzitten?Mijn moeder, de kleine, en ik. Dennenbomen te bezingen. Geestig.' Dat is de spirit van Kerstmis: als alle eenzamen el- kaar uitnodigen hoeft niemand van zichzelf te den- ken dat hij eenzaam is. Maarhet belangrijkste was dat ikeen Kerstman had voormijn kind. Een boom was zogezet. Paar ballen er- in e n klaar. Een veel lawaai veroorzakend speelgoedje o p de kop tikken en laten inpakken en ik kon hem met ee n gerust gemoe d oppikken.

Z OU IK MIJN ZOON EEN HAND GEVEN OF EEN

kus, als de deur openging?

Ik wist het niet. Misschien moes t ik niet te

veel controle willen uitoefenen op deze dag.

Vielalles wel vanzelf in z'n plooi. Hij was zes. Ik bedoel

maa r hij was twee toe n wij elkaar voor het laatst

ge-

zien hadden. Zou hij m e no g herkennen? Blijft er uit je eerste drie levensjaren überhaupt ook iets in het spookhuis der memori e hangen? Als hij maar geen bleitmuil opzette omdat hij met die vreemde meneer mee moest, dan mocht ik al tevreden zijn. Gelukkig had ikerdieochtend aan gedacht mijn snor van onder mijn neus te maaien. Het is toch minder akelig voor een kind, een bloot gezicht. En stel, stél I dat hij me van een foto herkende, of toch een vage herinnering aan me had, dan was die snor er zeer zeker te veel aan. Die streep haar paste niet in het plaat je.

Er stond gee n andere naam dan die van mijn heks op

de deurbel, en het stoorde

m e dat zulks mij opviel.

Alsof ik daar blij om was. Ga dat maar niet denken.

Ik beide aan.

Zou ik mijn zoon een hand of een kus geven, als de deur openging?

versimpelde? Of eerder een droog knikje me t d e kin? Het waren tenslott e mijn burén geweest, eikels aan wi e je 's avonds een beetje bakboter kon vragen ais je zonderzat. Of toch maardemiddenvinger? De deur had last van de kou, ik hoorde het toe n ze openging . Piepen. Die was sedert mijn vertrek waar- schijnlijk ook niet meer behandeld gewees t 'Dag, meneer,' zei mijnzoon.Op een vriendelijke ma- nier.dat wel.Nietcynischo f zo. Hetleekmij evenmin hetgeval tezijn dat z'n moeder hem hadgezegddat hij mij diendeaa n tespreke n met'meneer'. Helemaal uit zichzelf kwamdit, zeker weten. 'Dag, mevrouw,' antwoordde ik. Baas van d e situa- rle. King of Pain. Eventjes nonchalant die slons in het gezichtsmijten dat ¡kniet tekraken was door ee n wei-

nig diplomatische aanspreektitel. En de zoon metee n

voor dezelfde prijs tonen dat ik een geestige e n terzelf-

der tijd solide kerel was.

J E HEBT HELEMAAL GEEN SNOEP VANDOEN OM een kind te lokken. Het moet zelfs simpel zijn o m

een baas je van zes zover te krijgen dat he t wordt teruggevonden in he t struikgewas, te rot o m er

no g een hond van t e laten eten. Die jonge n gaf

mij ee n hand.spontaan.e n volgde mij naar de wagen .

In een vertrouwen dat ik uitsluitend en alleen ontleen-

de aan het feit dat zijn moede r hem aan mij had uitbe- steed. Wist dat kereltje veel dat er ook moeders hu n

kinderen uitlene n aan geperverteerden,

o m d e tele-

foonrekening te kunnen betalen, of zelfs zomaar, als een vriendendienst. Zoals daar in Dingen onlangs, ho e heett e het hol alweer? Iedereen wisselde daar maar kinderen uit met elkaar. En dat was nieto m er same n pannenkoeken me e te bakken. | e hoort wat. Haast niets anders meer eigenlijk dan zulke viezigheden .

Dat je in feite al blij bent wanneer er no g eens kinde-

ren gewoo n van de honger mögen nier van spreken natuurlijk.

omkomen. Bij ma-

Ik keek in de achteruitkijkspiegel en monsterde de jongen. Mijn jongen. Ongelofelijk hoe hij in vier jaar tijd was veranderd. Was ik hem op straat tegengekc - nicn.ik zou hem waarschijnlijk niet herkend hebben. Dus di e verhalen van pleegkinderen di e na twinti g jaarineenszomaaruit zichzelf in de stationschef hun

  • Hetisbizaromtemoetenaanbellenaaneenhuiswaar- vader herkennen, of van kasslersters die in een lasti- g e klant plots de smoel van de baby herkennen die ze een eeu wigheid geleden in een mandje te water iieten, die verhalen zijn bij het haar gegrepen, daar moe t je bij mij niet me e afkomen. Ga daarmee maar bij d e te- levisieaankloppen.zezitten jou daaral op te wachten metee n poederdoos.

vanjejarenlangdesleutelsinjebroekzakhoorderam - melen. Waarin je de vloer nog hebt gelegd, ee n houten draaitrap geinstalleerd. Dedakgoot hing los, zag ik.Zolets zou het huis nooit overkomen zijn als ik het no g had bewoond. Stevig en waterpas zou diedakgootdaargehange n hebben, een voorbeeld voor alle dakgotenterwereld.

Ging men die deur nog voor mij opendoen of hoc zathet ?

Buren begluren. En ex-buren nó g meer. her. 'Godverdomme Lucie, weetje wie er nu

Ik voelde

hier recht-

over aan de deurbel hangt?' Ik kon het me zó voorstel- len. Zou ik m e even omdraaien en wuiven me t het handje?Toedeliedoe. Enthousiast en gelukkig ais een

A LLES Bij ELKAAR HAD DE BITCH MIJ NOG zonder veel trammelant die jongen meege - geven , vond ik. Ze had lullig kunnen doen . Orders geven over zijn voeding. Ermee drei-

ge n dat hij gee n seconde te laat terug mocht zijn, o m kwart voor dittu m in bad e n o m kwart na dattum in bed moest. Een pyjama had ze hem niet meegegeven .

Een knuffelbees t evenmin . Nik s de borten . Als een

Op di t antwoor d moes i i k nie t wachten : 'Erwin ! Jij

109

VRI) NEOERIANO 23 DECEMBER 2006

siu k vui l ha d ze

he m weggedaan . Al s i k e r t e die p o p

bent Erwin!'

 

ingin g raakt e i k i n paniek . Straks hin g di e gei l zich -

Ongelij k ko n i k he m nie t geven , maa r i

k

von d het

zel f kerstmisgewij s aan een balkj c o p e n wo u ze ge-

o p o m nooi t mee r teru g

we l straf . I k moe t pas een jaa r o f ach t zij

n geweest ,

woo n da t kin d haa r slachtafva l besparen . O f stapl e ze

den k ik , toe n i k de naa m va n mij n vader wist . Vroegen grot e mense n mi j 'Ho e hee l je papa?', da n antwoord -

vandaag no g een vliegtui g te keren en ergens me t Don

d i Lull o een

leven zonde r

de

ik : 'Papa'. Uiteraard , ze hadde n he t zel f verklapt ,

geschiedenissen t e leiden . En zat i k me t da t kin d op -

de

¡dioten.F. n wis t i k da n uiteindelij k ho e mij n vader

gescheept. Nie t zomaa r een dagje I n de week , o f een dagje o m de vie r jaar. Maar voo r allijd . Te zeggen : to t dedagda t he t kin d een vervelende zak was geworde n en eindelij k he t ouderlijk c dak verlie t me t een grie t di e he m o p zij n vade r zo u gaan doe n lijken .

I k had teru g moete n rijde n en de ice f o woordingvragen .

m verant -

  • D ENKEN ENRIJUEN GAAN NIETSAMEN, DAT zi e j e zeer duidelij k aan de ko p va n rally -

kampioenen . Maar mij n gedachte n ware n we l heel ver van he t verkeerverwijderd.e n

het scheelde geen haar, neem twee bare n maximum , o f ikha d een fietserzij n eigen droevig e kerstverhaa l ingereden . Een meisje , hoope n al twinti g jaar.A l haa r mislukkinge n lage n no g voo r haar uit .

'Waargaa n w e naartoe , meneer? ' A-ha, leven o p de achterbank . 'Naar jegrootmoeder , jongen. ' 'Maar di e woon t toc h ergens anders?' 'Nie t di e grootmoeder . Je heb t twee grootmoeders . Een domm e en een dlkfce. N u rijde n we naa r de dik - ke.'

Ikha d d e indrukda t dl i gesprek geen opging .

gezellig e ka m

'De Kerstma n blijf t vanavon d bi j uns

eten , hi j heeft

  • mi j dat deze week no g per brie f late n weten . Wat vin d

jedáárvan? ' Hi j zei niets . |e heb t zo van di e kindere n di e nooi t wat zeggen.Tot ze moete n zwijgen , clan houde n ze het nie t mee r vol .

Trouwens , mijnnaa m is helemaal niet"meneer".J e weet toc h wi e i k ben, neem i k aan?'

daadwerkelij k heette , da n zo u i k be i nooi t gedurf d hebbe n o m di e naam ui t l e spreken . De naa m va n je ouder s uitspreken , da t was toc h zoiet s als vloeken .

Maa r di t ventje , een schee l groot , zei schroomloo s

mij n naam . De naa m

va n je vade r kenne n is o p te jon -

ge leeftlj d een teke n va n vervreemding , laa t di t daar

het beste bewij s va n zijn .

"Juist, mij n naam ¡s Erwin . Tieno p den . Maa r weet

je oo k wi e i k ben voo r jóú . Wan t Erwi

n be n i k voo r zes

mi l jar d mensen , maa r voo r jo u be n i k ict s wa t i k voo r

'Mijn naam is helemaal niet "meneer". Je weet toch wie ik ben, neem ik aan?'

nieman d anders ben.' Spelletjes i n de wagen , daa r ha d hi j we l de leeftij d voor.

Neen?Schiet he t jo u nie t

... te binnen ? He i begin t me t een p, zoals i n papaver. Of de p va n pa paja. Van paparazz i eveneens.' Hi j ha d toc h nie t voord e voll e laa g he t verstan d van

'Weet j e he t niet . I k be n je

zij n moedergeérfd ? 'I k ben j e papa. Je pa-pa. En wis t j e da t de Kerstma n een goede vrien d va n mi j is?' Neen, da t wis t hi j niet . 'N u moe t ji j raden,'ze i hij.'I k zie, i k zi e wa t ji j nie t ziet , en he t is wit. '

A

*

JO.

J i r

I

i/A-V 1 J

.V

*

164 PAGINA'S DOORBRAAK EN OMMEKEER

23 DECEMBE. NUMMER 5 1 /

JAARGANG67

\

Interviews Trude Maas Henk ten Cate Mariko Peters

Reconstructies

Mysterieuze

helikoptercrash

Corruptiebij

depolitie

».•J

,r "

*i&

t

ERLAND £ 4

i^B

Reportages Coach Simek Siciliéanti-maffia Redeenschool

1&

Kerstverhaalva

DimitriVerhuls

Nuzonde r Verdó n k

..

.

871085 7 02061 9