Вы находитесь на странице: 1из 12

Over de volgorde van de klinkers

in woorden en in godennamen
Joannes Richter

Abstract
The ancient people of Harran and Ur worshiped 7 so-called “planets”, which at the end of the
Roman empire have been encoded in the Names of the days of the week: the Sunday (Sun), Monday
(Moon), Tuesday (Mars, Tiw), Wednesday (Mercury, Wodan), Thursday (Jupiter, Thor), Friday
(Venus, Freya) and Saturday (Saturn).
The vowels of the Greek alphabet (AIΩΟΥΗΕ) had been assigned to the “planets”, which may be
observed by the unarmed human eyes. The three most dominant “planets” were composed as IAΩ
(/iaw/) = Zon (I), Maan (A), Saturnus (Ω).
The runic word “aiw” is translated as “eternal”, which in the runic dictionary may be found as
“aiϝikR” (“eternal”). The third character ϝ looks like an “F”, but may be interpreted as a digamma ϝ,
which represents a basic phoneme /w/ and also /v/, /f/, /uu/, /ou/ or a /u/.
In analogy to the dual form við (“we two”) for the Icelandic pronoun we might modify the spelling
“wit” for the English word “wit” into “wið”, “wiÞ” or “with” (“we two”). This implies that the
word “wuð”, “wuÞ” of “wuth” (“we two”) forms the initial phrase of the old and new runic
“ϝuthark”-alphabets.
Interpreting the core of the word “Aiϝ” (“aiw”, “eternal”) as “AIΩ” we also understand that the
ϝuthark-alphabets start with an initial letter as a digamma ϝ, which just like an “Ω” represents its
basic phoneme /w/ or /uu/. Now “ϝuthark” may be interpreted as “wuthark” or “ωuthark”. The
initial phrase of this alphabet represents “wuth” or “wuᚦ”, which also may be interpreted as
“Wodan” or (“in reversed reading mode”) “Tuw1”.
From the beginning the vowels (AIΩ, AIΩΟΥ, AIΩΟΥΗΕ) played an important role in religion,
philosophy and politics. In the course of time however a revolutionary movement may have
switched the ranking order for the symbolic priority of the planetary gods and the corresponding
vowels. This is what happened to the I (the sun) and the A (the moon), which resulted in the
generation of other words (IAΩ, IAΩΟΥ, IAΩΟΥΗΕ) such as jak (“I”) and jarl (“earl”).
Examples for runic words with an initial letter A as a symbol for the priority of the lunar god and a
second letter I for the solar god are ai (“great-grandfather”), aiϝikr (“eternal”), aiki (“own”) and
ain (“one”, “unique”).
Examples for runic words with an initial letter I or J as a symbol for the priority of the solar god and
a second letter A for the lunar god are jak (“I”) and jarl (“earl”).
The word IAΩ (“iaw”), which has been composed from the three symbols I,A,Ω for the planets
sun, moon and Saturn also may have been used for the (usually) 3-letter-words of the personal
pronouns “I” for the first person singular.

1 Tuw | Taaldacht
Over de rol van de maangod en de nacht
Vanaf het begin speelden de klinkers de hoofdrol in de religie, filosofie en staatskunde. Het kan
echter gebeuren, dat er in de loop der tijden een evolutionaire ontketening de prioriteiten verschuift
en de rangorde der klinkers van plaats verwisselt. Dit soort gebeurtenissen wordt als cataclysme
ervaren en heeft ongetwijfeld in de talen sporen nagelaten, die men achteraf moet kunnen traceren.
Tot deze cataclysmen behoort ongetwijfeld de wisseling rangorde van de hoofdplaneten Zon, Maan
en Saturnus, die door klinkers I, A en Ω gesymboliseerd werden. Alhoewel de exacte toewijzing van
de klinkers ontbreekt, geldt de definitie A = de Maan, I = de Zon, Ω = Saturnus als waarschijnlijkste
vastlegging, waarin oorspronkelijk de Maan (A) de hoofdrol speelde en pas eeuwen later door de
Zon (I) afgelost werd.
Tot de volken, die de Maan als mannelijke hoofdgod vereerden behoorden de Mesopotamische
aanbidders (Sabaeeërs) van de maangod Sin in het noordelijke Harran en de maangod Nanna in het
zuidelijke Oer. Wellicht behoorden ook de Germanen, die voor het nemen van beslissingen bij
voorkeur de nacht verkozen, tot de aanbidders van een mannelijke Maangod en vrouwelijke
Zonnegodin.
Een mannelijke Zon (Sol) en vrouwelijke Maangod (Luna) werden aanbeden door de Grieken en
Romeinen. Volgens Varro (L. 5.74) behoorde de cultus van zon en maan tot de oudste van Rome,
meegebracht door de Sabijnen onder Titus Tatius enkele jaren na de stichting van de stad2.
In dit essay wordt onderzocht in hoeverre men belangrijke woorden onderscheiden kan, waarin de
een beginletter A als symbool voor de prioriteit van de hoofdgod maan vóór de I of als symbool
voor de prioriteit van de hoofdgod zon na de beginletter I geplaatst wordt.
Als voorbeelden voor runenwoorden met een beginletter A als symbool voor de prioriteit van de
hoofdgod maan en een navolgende letter I als symbool voor de zon gelden ai (“overgrootvader”),
aiϝikr (“eeuwig”), aiki (“eigen”) en ain (“een”, “enig”).
Als voorbeelden voor runenwoorden met een beginletter I, J als symbool voor de prioriteit van de
hoofdgod zon en een navolgende letter A als symbool voor de maan gelden jak (“ik”) en jarl
(“earl” als adeltitel).

2 Sol invictus
Het verschil tussen de schrijfwijzen AIΩ en IAΩ
Tot de volken, die de Maan als mannelijke hoofdgod vereerden behoorden de Mesopotamische
aanbidders van de maangod Sin in het noordelijke Harran en de maangod Nanna in het zuidelijke
Oer. De “sterrenaanbidders” van Harran en Oer vereerden 7 planeten, die later door vrijwel alle
Europese volken als godennamen in de dagen van de week werden versleuteld: zondag (de zon),
maandag (de maan), dinsdag (Mars), woensdag (Mercurius), donderdag (Jupiter), vrijdag (Venus),
zaterdag (Saturnus).
De compositie der godennamen baseert op drie generaties van planetenstelsels, die men door
observaties zonder hulpmiddelen afgelezen heeft3.
1. In eerste instantie werden drie “planeten” waargenomen, die men meestal met de drie
klinkers I, A, Ω associeert.
2. De tweede reeks klinkers I, A, Ω, O, Y werd toegepast na de toevoeging van de planeten
Mars (O) en Jupiter (Y).
3. De derde fase werd bereikt door de uitbreiding van het planetaire pantheon met de planeten
Venus (H) en Mercurius (E). In deze fase bereikte de uit klinkers samengestelde naam de
eindwaarde ιαωουηε ofwel in hoofdletters ΙΑΩΟΥΗΕ.
De letter Ω wordt in deze klinkerswoorden als “w” uitgesproken. De Ω vormt een lange
klinkerscombinaties /oo/ of /ou/, die ook door de digamma worden gerepresenteerd.

De schrijfwijzen, baserend op IAΩ (iaw)


De klinkers van het Griekse alfabet baseren op de zeven planeten, die men door observatie met het
ongewapende oog waarnemen kan:
1. IAΩ (/iaw/ of /iauu/) = Zon (I), Maan (A), Saturnus (Ω)
2. IAΩOY (/iawou/ of /iauuou/) = Zon (I), Maan (A), Saturnus (Ω), Mars (O), Jupiter (Y)
3. ΙΑΩΟΥΗΕ of ιαωουηε (/iawouhe/ → Jehova4) = Zon (I), Maan (A), Saturnus (Ω), Mars (O),
Jupiter (Y), Venus (H) en Mercurius (E).

De schrijfwijzen, baserend op AIΩ (aiw)


Interessant is nu de constellatie, die de rangorde van de zon (I) en de maan (A) verwisselt. In dat
geval ontstaan de woorden AIΩ, AIΩOY en AIΩΟΥΗΕ, waarin de maan als primair symbool geldt:
1. AIΩ (/aiw/ of /aiuu/) = Maan (A), Zon (I), Saturnus (Ω)
2. AIΩOY (/aiwou/ of /aiuuou/) = Maan (A), Zon (I), Saturnus (Ω), Mars (O), Jupiter (Y)
3. AIΩΟΥΗΕ of αιωουηε (/aiwouhe/) = Maan (A), Zon (I), Saturnus (Ω), Mars (O), Jupiter
(Y), Venus (H) en Mercurius (E).
Aanvankelijk werd de maan als oppergod vereerd. Pas later werd de zon tot oppergod verheven.
Door deze prioriteitsverwisseling is de formulering AIΩ (“aiw”) wellicht ouder dan IAΩ (“iaw”).

3 The Creation Legends of Hesiod and Ovid


4 “In the Jewish-Egyptian magic-papyri it appears as Ιαωουηε.” (source: Names Of God - Jewishencyclopedia)
De lijst van “AI”*- en “AU”*-woorden
In het runen woordenboek Runen-Sprach-Schatz behoren de volgende woorden tot de “AI”*-
woorden, die wellicht ouder zijn dan de “IA”*-woorden. Ter informatie worden in deze lijst ook
enkele andere klinkerscombinaties (“AU”*-woorden) opgenomen:
Runenschrift Nederlands Engels Duits pagina
auᚦr vermogen, rijkdom power, wealth Vermögen, 224
wohlstand
aur grint, zand gravel, sand Kies, Sand 227
auk ook also auch 228
aura gewicht, munt weight Gewicht 228
coin Münze
austr oosten east Osten 229

ai overgrootvader great-grandfather Urgroßvater 243


aikvi eigendom, bezit assets Besitz 244
aiϝikr eeuwig eternal ewig 244
aika bezitten to own besitzen 245
aiki eigen own eigen 245
ain een, enig one, unique Eins, einzig 245
1 “AI”*- en “AU”*-woorden in de Runen-Sprach-Schatz van Dieterich

De lijst van “IA”*-, “IU”*- en “IO”*-woorden


De lijst van “IA”*-woorden, die wellicht jonger zijn dan de “AI”*-woorden. Ter vergelijking
worden in deze lijst ook nog enkele andere klinkerscombinaties (“JU”*- en “JO”*-woorden)
opgenomen:

Runenschrift Nederlands Engels Duits pagina


jufur paardenmenner jockey Pferdelenker 198
jur dier animal Tier 198
jursalir Jeruzalem Jerusalem Jerusalem 199
jutlati Jutland Jutland Jutland 200

jon Johannes John Johannes 203


jorᚦ aarde earth Erde 203

jarl Earl (“graaf”) earl Earl (“Graf”) 215


(als adeltitel) (als Adeltitel)
jak ik I Ich 216
2 “IA”*-, “IO”*- en “AU”*-woorden in de Runen-Sprach-Schatz van Dieterich
Eeuwig
In de Runen-Sprach-Schatz beschrijft de auteur Dieterich voor diverse talen ook de afgeleidde
woorden, bijvoorbeeld:
• IJslands: æ (eeuwig, altijd), waarin de æ-ligatuur de ae-combinatie aanduidt.
• Gothisch: aivs (tijd, lange tijd), aiveins (eeuwig),
• Duits: ewa (lange tijd, verdrag, wet, huwelijk).
• Engels: a, ava, euwin, euwinik, euwik, ewic (eeuwig),
• Oud-Grieks: ἀεί (“aeí”) → eeuwig.
Ook in het Nederlands bestaat de kern voor het woord “eeuwig” hoofdzakelijk uit klinkers, maar het
Griekse woord ἀεί (“aeí”) → eeuwig en het Gotische woord”aivs” (“lange tijd”) verduidelijkt, dat
de kern met een a begint.
In eeuwig (voor altijd) en eega (echtgeno(o)t(e)) is afleesbaar dat de “echt” oorspronkelijk als “e”
of “ee” geheel uit klinkers bestond: *ee = wet, wettig huwelijk5.
In het Latijnse woord aevum ‘tijdperk, levenstijd, eeuwigheid’ kan men ook de kern voor de
IJslandse ae-combinatie voor de ligatuur æ aflezen.
Ook de afsluitende letter “u” of “uu” (“w”) is vrijwel in alle talen aanwezig.

1 “AIFIKR (“eeuwig” de Runen-Sprach-Schatz (1844) van Udo Waldemar Dieterich

5 Bronverwijzing: Sijs, Nicoline van der (samensteller) (2010), Etymologiebank, op http://etymologiebank.nl/


De digamma in “AiϝikR” (“eeuwig”)
In het Nederlands zijn de schrijfwijzen “aiw” en “aiwou” zijn al relatief veelzeggend. De woorden
“aiw” en “aiwou” vormen de stam voor het woord “eeuwig”, dat men ook in de Runen-Sprach-
Schatz (1844) van Udo Waldemar Dieterich als “aiϝikR” (“eeuwig”) terugvindt.
Omdat “aiw” en “aiwou” ook als “aiuu” respectievelijk “aiuuou” geschreven mogen worden, gelden
deze woorden als reine klinkerscombinaties.
De derde letter ϝ van “AiϝikR” ziet eruit als een “F”, maar is kennelijk een digamma, die naast de
basisklank /w/ ook /v/, /f/ /uu/, /ou/ of een /u/ kan representeren.
De afsluitende letter “R” is een woordafsluiting, die door Dieterich Stupmadr (de “omgekeerde
mens”) wordt genoemd (zie de appendix).

De woordkern “Aiϝ” (“aiw”) van “eeuwig”


De schrijfwijze van de woordkern “Aiϝ” (“aiw”) verduidelijkt, dat de “a” (“de Maan”) als eerste
element een hogere rang inneemt dan de Zon (“i”) en Saturnus (“ω”, “w” of “u”).
De planetaire klinkersreeks AIΩ, respectievelijk ook AIΩΟΥ of AIΩΟΥΗΕ gold vermoedelijk ook
als symbool voor de eeuwigheid. Bij deze woordvorming heeft men kennelijk de volgorde AIΩ,
AIΩΟΥ of AIΩΟΥΗΕ gekozen.
Omdat de woordkern van “Aiϝ” (“aiw”, “eeuwig”) in feite symbolisch als “AIΩ” beschreven wordt
is het ϝuthark-alfabet oorspronkelijk wellicht ontworpen met een digamma als beginletter “Ω”, die
de basisklank /w/ of /ou/ respectievelijk /uu/ representeert.

“ϝuthark” = “wuthark” of “ωuthark”


“ϝuthark” moet dan symbolisch als “wuthark” of “ωuthark” gelezen worden. Aan het begin van dit
alfabet bevindt zich een woord “wuth” of “wuᚦ”, dat men als “Wodan” of (“achterstevoren
gelezen”) “Tuw6” interpreteren kan.
Bijzonder gebruik van het algemene *tīwaz ‘god, godheid’ (zie tuw). Tuw (letterlijk dus
‘God’) was de oorspronkelijke oppergod, maar werd in de laat-heidense tijd als
ondergeschikt gezien aan Donder en met name Woen. Zijn bijnaam in de Lage Landen
is Dings.

Het persoonlijke voornaamwoord “wuth” met een ð of Þ


Het woordje “wuth” kan ook het persoonlijke voornaamwoord “wut” (“wij twee”) representeren.
wut vnw., wit 1 wij twee, wij beide • verouderd Noordfries wat, wët, IJslands við • vgl.
°onk1 ‘ons twee’, °jut/°jit ‘jullie twee (onderwerp)’, °ink1 ‘jullie twee (voorwerp)’ 7

Het IJslandse woord við voor “wij twee” wordt met een letter ð geschreven, die “Eth” heet en in
het oud-Engels als voorganger van de “th” (in bijvoorbeeld “mother”) geldt. Deze letter was
gelijkwaardig aan de Þ (“th”) en werd in het Midden-Engels door de lettercombinatie th vervangen.
In feite moeten wij dat woord in het Oud-Nederlands dus ook als “wuð”, “wuÞ” of “wuth” (“wij
twee”) spellen. Dit betekent, dat het woord “wuð”, “wuÞ” of “wuth” (“wij twee”) aan het begin
van het oude en nieuwe ϝuthark staat.

6 Tuw | Taaldacht
7 Vergeten woorden – W
De verdeling van de klinkers in de alfabetten

De klinkers U, A, I, Æ, E, O in het centrum van het ϝuthark-alfabet


De klinkers “I” en “Æ” bevinden zich in het oude ϝuthark in het midden van het runenalfabet. In het
oude ϝuthark bevindt zich de “A” aan het begin na de eerste drie beginletters “fuᚦ”. In het oude
ϝuthark bevindt zich ook een ᛟ aan het einde van het alfabet.

Elder ᚠ ᚢ ᚦ ᚨ ᚱ ᚲ ᚷ ᚹ ᚺ ᚾ ᛁ ᛃ ᛇ ᛈ ᛉ ᛊ ᛏ ᛒ ᛖ ᛗ ᛚ ᛜ ᛟ ᛞ
Futhark f u þ a r k g w h n i j æ p z s t b e m l ŋ o d


ᚦ ᚴ ᛁ ᛅ ᛏ ᛒ
Younger ᚠ u/w ą, ᚱ ᚼ ᚾ ᛦ ᛋ ᛘ ᛚ
Futhark f/v , þ, k, — — i, a, — — t, b, — ———
o, r h n ʀ s m l
y, ð g e æ d p
æ
o, ø
1 De evolutie van de ϝuthark structuur in Wikipedia's History in Younger Futhark

De Latijnse en Griekse alfabetten


Ook in enkele varianten van de Gotische, Latijnse en Griekse alfabetten zijn de klinkers gelijkmatig
verdeeld:
• het huidige Latijnse alfabet: A-B-C-D-E-F-G-H-I-J-K-L-M-N-O-P-Q-R-S-T-U-V-W-X-Y-Z,
• het oude Latijnse alfabet: A -D-E-F-H- I -K-M-N-O-S- V en
• het klassieke Griekse alfabet: A-Β-Γ-Δ- Ε -(F)-Ζ- H-Θ-I-Κ-Λ-Μ-Ν-O-Π-Ρ-Σ-(Τ)-Υ-Χ-Ω8
Het ontwerp van bisschop Ulfila voor het Gotische alfabet plaatst de rune ᚠ op de plaats “u”, wat
erop duidt dat de rune een klinker “u” of klinkerscombinatie “ou” of “uu” representeert. Dit is een
aanduiding, dat de rune ᚠ ook als /uu/ of /w/ toegepast werd. De rune ᚢ representeert naast de korte
“u” ook een korte “o”. Merkwaardigerwijze vindt de gotische rune ᚦ een plaatsje waar in het
Latijnse alfabet normalerwijze de “i” geplaatst wordt. In feite kan men ᚠᚢᚦ ook lezen als IOU, de
symbolische kern van de naam “IOU-piter”.
Sleutelwoord
ᚦ ᚢ ᚠ
ᚠᚢᚦ (f,u,þ)
↓ ↓ ↓
Klinkers Α Ε Η Ι j Υ Ω

Gotisch alfabet Α Β Γ Δ Ε
Ϛ
Ζ Η ΦΨ Ι Κ Λ Μ Ν
G
ᚢ Π Ϙ R
S,
Τ Υ
Ϝ
Χ Θ
ΩͲ
ϰ ᛃ Σ F ᛟ Ϡ
Transliteratie a b g d e q z h þ i k l m n j u p q r s t
f w x ƕ o
↓ ↓ ↓
Grieks alfabet A Β Γ Δ Ε F Ζ H Θ I Κ Λ Μ Ν O Π Ρ Σ Τ Υ Χ Ω
Ouds Latijn A D E F H I K M N O S V
Latijns alfabet a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z
2 5 7 8 9
Getalwaarde 4 5
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 20 30 60 70 80 90 100 0 300 400 0 600 0 0 0
Gotisch alfabet 0 0
0 0 0 0 0

Tabel 3 Ontwerpconcept voor het Gotische alfabet van de Visigotische bisschop Ulfila
bron: The Reconstruction of the Gothic Alphabet's Design

8 Bron: Pag. 170 in The Story of Writing van Andrew Robinson


Over de klinkers I-A-Ω van het alfabet
Al vrij vroeg werd het belang van de klinkers duidelijk afleesbaar in de naam van de Schepper, in
de ego-pronomina en in de structuur van de alfabetten. De belangrijkste klinker is de “I”, die
wellicht als wereldpilaar (en/of fallussymbool) kon worden beschouwd, gevolgd door het begin “A”
en het einde “Ω”.
In een van de eerste vertalingen van de Septuagint werd de naam YHVH vertaald door IAω:

The choice Iaô (IAω), used to justify the vocalization Yahwoh, is mainly based on a
manuscript of the Septuagint (below) dated around 100 BCE found at Qumran. This
vocalization being confirmed (c. -50) by Diodorus of Sicily (90-20 BCE), a Greek
historian, and Terentius Varro (116-27 BCE), an ancient Roman scholar and writer9.

In de loop der tijden volgden talloze vertalingen met een groot aantal klinkerscombinaties. De IAO-
transliteratie van YHVH behoort tot de meest (→ 50%) voorkomende hoofdvorm, die in de
volgende tabel geel wordt gemarkeerd10:

Transliteratie Bronvermelding Oorsprongsdatum


Yahô, Yahou Uitgravingen in Soleb, Egypte 14e eeuw voor C.
Yaho, Ya’u Papyrussen van Elephantine, Egypte 5e eeuw voor C.
IAO Qumran LXX, 4Q120 1e eeuw voor C.
IAO Diodoros van Sicilië 1e eeuw voor C.
Yaho’el Apocalyps van Abraham 1e-2e eeuw na C.
IAΩ, IAO, YEU, IEU Valentijn, Pistis Sophia 2e-3e eeuw na C.
YEU Boeken van Jeu, of “Boeken van Jeou” 2e-3e eeuw na C.
Iao Ireneüs van Lyon, Ophieten 2e eeuw na C.
IAOU / IAOY Clemens van Alexandrië 150-212 na C.
IAh Orígenes 250 na C.
IAw Epiphanius van Salamis 380 na C.
IAHO Hiëronymus van Stridon 347-420 na C.
IAO Macrobius 430 na C.
Iao Theodoretus van Cyrrhus 5e eeuw na C.
Yao Friedrich Schiller “The Mission of Moses” 1789
IAO H.P. Blavatsky 1897
IAO Aleister Crowley 1911
IAO Rudolf Steiner 1912
IAO Dr. Krumm-Heller 1931
IAO Samael Aun Weor 20e eeuw na C.
Tabel 3: De naam van de Schepper en de letters I-A-Ω van het alfabet

9 The Name of God Y.eH.oW.aH Which is pronounced as it is Written


10 O Nome de Deus em Grego IAW, IAO,IAΩ,Iαω / YAHUH.org
geciteerd in Over de woorden en namen, die eeuwenlang bewaard gebleven zijn by jwr47 on Scribd
De oorsprong van de persoonlijke voornaamwoorden “ik”
Het woord IAΩ (“iaw”), dat in feite uit de symbolen voor drie “planeten” samengesteld werd, kan
ook als kern toegepast zijn voor de overwegend drieletterige Romaanse persoonlijke
voornaamwoorden “ik” van de eerste persoon enkelvoud en in de bijbehorende naam voor “God”.
Een overzicht van deze persoonlijke voornaamwoorden en de bijbehorende godennamen is al in de
volgende tabel samengesteld:
Ongetwijfeld vormt de I een kernsymbool, dat bij het planetaire pantheon en ook in de vertaling
IAO van YHVH voorop staat11.
Taalgebied Schepper God Ik (enkelvoud) Markering
Frans Dieu je Dieu (je)
Provençaals Diéu iéu Diéu (iéu)
Italiaans Dio io Dio (io)
Spaans Dios yo Dios (yo)
Portugees Deus eu Deus (eu)
Siciliaans Diu iu Diu (iu)
Roemeens Zeu eu Zeu (eu)
Nîmes (F.) Dïou yiou Dïou (yiou)
Savoye (Montagny) Dzeu dzou Dzeu (dzou)
Savoye (central) Dyu de Dyu (de)
Savoye Dyu, ze Dyu (ze)
(Bessans, Giettaz) Dzyeû, Dezyeu
Sardinian (Campidanese) Deu dèu Deu (dèu)
Waals Diu, Dju, Diè dji Diu (dji)
Villar-St-Pancrace Dïou (?) iòu Dïou (yiou)
Eischemtöitschu Ziisch iich Ziisch (iich)
Logudorese Sardinian déu(s) dèo déu(s) (dèo)
Rumantsch (sutsilvan) Dieu(s) jou Dieu(s) (jou)
Rumantsch (Surmiran) Dia ia Dia (ia)
Rumantsch (Grischun) Dieu jau Dieu (jau)
Rumantsch (Vallader) Diẹu eu, eau Diẹu (eau)
Tabel 4 Europese “ik”-definitie in de Romaanse talen

11 Over de woorden en namen, die eeuwenlang bewaard gebleven zijn by jwr47 on Scribd
Samenvatting
De “sterrenaanbidders” van Harran en Oer vereerden 7 zogenaamde “planeten”, die later door
vrijwel alle Europese volken als godennamen in de dagen van de week werden versleuteld: zondag
(de zon), maandag (de maan), dinsdag (Mars), woensdag (Mercurius), donderdag (Jupiter), vrijdag
(Venus), zaterdag (Saturnus).
De klinkers van het Griekse alfabet (AIΩΟΥΗΕ) baseren op de zeven “planeten”, die men door
observatie met het ongewapende oog waarnemen kan. Tot de meest dominante “planeten” behoren
IAΩ (/iaw/) = Zon (I), Maan (A), Saturnus (Ω).
Het woordje “aiw” vormt de stam voor het woord “eeuwig”, dat men ook in het runenwoordenboek
als “aiϝikR” (“eeuwig”) terugvindt. De derde letter ϝ ziet eruit als een “F”, maar is kennelijk een
digamma, die naast de basisklank /w/ ook /v/, /f/, (uu/, /ou/ of een /u/ representeert.
Analoog aan de dualis við (“wij twee”) voor het IJslandse pronomen zouden wij ook in het Oud-
Nederlands “wut” (“wij twee”) als “wuð”, “wuÞ” of “wuth” moeten spellen. Dit betekent, dat het
woord “wuð”, “wuÞ” of “wuth” (“wij twee”) aan het begin van het oude en nieuwe ϝuthark staat.
Omdat de woordkern van “Aiϝ” (“aiw”, “eeuwig”) in feite symbolisch als “AIΩ” beschreven wordt,
is het ϝuthark-alfabet oorspronkelijk wellicht ontworpen met een digamma als beginletter “Ω”, die
de basisklank /w/ ofwel /uu/, respectievelijk /ou/ representeert.
“ϝuthark” moet dan symbolisch als “wuthark” of “ωuthark” gelezen worden. Aan het begin van dit
alfabet bevindt zich een woord “wuth” of “wuᚦ”, dat men dan ook als “Wodan” of (“achterstevoren
gelezen”) “Tuw12” interpreteren kan.
Vanaf het begin speelden de klinkers (AIΩ, AIΩΟΥ, AIΩΟΥΗΕ) de hoofdrol in de religie, filosofie
en staatskunde. Het kan echter gebeuren, dat er in de loop der tijden een evolutionaire ontketening
de prioriteiten verschuift en de rangorde der klinkers van plaats verwisselt. Dit is kennelijk met de I
(de zon) en A (de maan) gebeurd, waardoor er ook woorden met een andere volgorde (IAΩ, IAΩΟΥ
IAΩΟΥΗΕ) ontstaan zijn, zoals bijvoorbeeld jak (“ik”) en jarl (“earl” als adeltitel).
Als voorbeelden voor runenwoorden met een beginletter A als symbool voor de prioriteit van de
hoofdgod maan en een navolgende letter I als symbool voor de zon gelden ai (“overgrootvader”),
aiϝikr (“eeuwig”), aiki (“eigen”) en ain (“een”, “enig”).
Als voorbeelden voor runenwoorden met een beginletter I, J als symbool voor de prioriteit van de
hoofdgod zon en een navolgende letter A als symbool voor de maan gelden jak (“ik”) en jarl
(“earl” als adeltitel).
Het woord IAΩ (“iaw”), dat in feite uit de symbolen I, A, Ω voor de drie “planeten” Zon, Maan,
Saturnus samengesteld werd, kan ook als kern toegepast zijn voor de overwegend drieletterige
Romaanse persoonlijke voornaamwoorden “ik” van de eerste persoon enkelvoud, zoals
bijvoorbeeld “iau”.

12 Tuw | Taaldacht
Appendices

Appendices I – De runen Stupmadr en Madr


De stupmadr (“omgekeerde man”) wordt in het internet vrijwel nergens genoemd. Er is echter een
Nederlandse referentie en wel in De Taalgids Zesde jaargang (1864) in het artikel “Iets over het
runenschrift, ter toelichting van den oorsprong der lettertekens.”, waarin de auteur L.A. te Winkel
de stupmadr-rune als volgt beschrijft:
de U (lees: u) of R, ŷr (lees: uur), boog; een gespannen boog met een pijl er op, de
koorde ontbreekt; dus een half cirkeltje, van onderen open, door de verticale lijn
doorsneden en in twee kwadranten verdeeld; juist het omgekeerde van de vorige figuur,
en daarom ook wel stupmadr, d.i. omgekeerde man, genoemd; de boog wordt ook hier
soms door twee rechte lijntjes vervangen.

De uitleg (“omgekeerde man”) is eenzijdig, omdat “madr” ook “mens” betekent en dus door
“omgekeerde mens” vervangen moet worden. De rune “madr” wordt als volgt beschreven:
de M, madr, man, mensch, sterveling; een mensch met ten hemel opgeheven armen,
voorgesteld door de verticale lijn en een halven cirkel, die iets hooger dan de helft door
de loodrechte lijn heen gaat. De armen worden ook wel door opgaande rechte lijntjes
voorgesteld, die ter wederzijde uit een zelfde punt van den stok voortkomen en met
dezen hoeken van 45o maken. Zie bij Hofdijk de eerste figuur, die Huyri heet;

2 De “Stupmadr” in de Runen-Sprach-Schatz (1844) van Udo Waldemar Dieterich

3 “Madr” (mens) in de Runen-Sprach-Schatz (1844) van Udo Waldemar Dieterich


Inhoud
Abstract.................................................................................................................................................1
Over de rol van de maangod en de nacht..............................................................................................2
Het verschil tussen de schrijfwijzen AIΩ en IAΩ................................................................................3
De schrijfwijzen, baserend op IAΩ (iaw)........................................................................................3
De schrijfwijzen, baserend op AIΩ (aiw)........................................................................................3
De lijst van “AI”*- en “AU”*-woorden..........................................................................................4
De lijst van “IA”*-, “IU”*- en “IO”*-woorden...............................................................................4
Eeuwig.............................................................................................................................................5
De digamma in “AiϝikR” (“eeuwig”).........................................................................................6
De woordkern “Aiϝ” (“aiw”) van “eeuwig”................................................................................6
“ϝuthark” = “wuthark” of “ωuthark”...............................................................................................6
Het persoonlijke voornaamwoord “wuth” met een ð of Þ ..............................................................6
De verdeling van de klinkers in de alfabetten......................................................................................7
De klinkers U, A, I, Æ, E, O in het centrum van het ϝuthark-alfabet..............................................7
De Latijnse en Griekse alfabetten....................................................................................................7
Over de klinkers I-A-Ω van het alfabet................................................................................................8
De oorsprong van de persoonlijke voornaamwoorden “ik”.................................................................9
Samenvatting......................................................................................................................................10
Appendices.........................................................................................................................................11
Appendices I – De runen Stupmadr en Madr.................................................................................11

Похожие интересы